వాలిన రెప్పలు నిద్రాముద్రలు కానక్కరలేదు

రాలిన విత్తులన్నీ వృక్షాలే కానక్కరలేదు

గరిక విత్తుకీ మఱ్ఱి విత్తుకీ మరీ తేడా ఉండదు

మంచిమాట గంధమంత పరిమళించకపోవచ్చు

గోముఖంతో పులులు మసిలేచోట విపరీతాలే ఎక్కువ

మౌనానికి నిశ్శబ్దానికి సామ్యంవున్నా అర్ధాలు వేరు

తత్వమసి అంటే అదే నువ్వు కానీ అదీ ఇదీ వేరు

ప్రజ్ఞానం పరబ్రహ్మమే ఐతే అజ్ఞానం అపరమౌనా

అధాతా భ్రహ్మ జిజ్ఞాసావిధాత విప్పాల్సిన ముడే

అర్ధనిమీలిత సౌనకముని చెప్పినవన్నీ కధలే

కానీ నైమిశాన్నించి మంచో చెడో

దండకారణ్యందాకా పరివ్యాప్తమైంది

కధాకాలమప్పుడే వ్యధాభరిత రామచరిత్ర

సుధామయూఖ కృష్ణ ప్రేమా వికసించి

ఇంకా పరిమళాలు వెదజల్లుతున్నాయంటే

చెప్పుకుంటూ పోయిన మంచీచెడూ

రాజుకుంటూ కల్పితమౌతూ

కాసారంలో తామరతంపరైనదనేగా

పరమార్ధం మాటెటున్నా కధ

కధగానూ సువిధ గానూ

సమిధ వెలిగించిన

తేజోమండలంగానూ

వెలిగిపోవడము

నిజమేగా

అయినా

నిదురపోయే రెప్పలు

మంచి కలలే కన్నయి

మనముందుతరాల్లో

వెలుగుని,సత్యాన్నీ

పరమార్ధాన్నీ పరికిస్తూ

మనిషి ముందడుగేస్తూనే వున్నాడు