Satyanarayana Charyulu Maringanti
తిని తిరిగే నా వునికి ఈ నేలే
అని పెరిగే నీడని కాదనలేను!
గొడుగు దాటి, కంచె దాటి
పెరుగుతూనే వుంది. పొద్దు
జారేకొద్దీ పొడుగౌతూనేవుంది!
నేల నీదే,నీడ నాది !
తగవు తీరేదెలా ?తెగటార్చాల్సిందే
తలని,అనుకుంటే పుట్టే ఎన్ని
కుత్తుకలు కోస్తావ్? నేస్తమా,
పొద్దున 'నా నీడ' సంధ్య
వాటారి నప్పుడు నీ' నీడ'
జగన్నాధ చక్రాల జాడల్లో
కరిగేపోతాయి, వెతుకున్నా
తరవాతి తరానికగపడవు.
మన్ని మనం నరుక్కున్నా,
మన పరంపరల నీడలు,
నేలని తడిచేస్తూనే వుంటాయి!
నా బుఱ్ఱకి రెండు పక్కలున్నట్లే
నీ తలకీ తలుపులు రెండే
ఏమరి నీడని కట్టడి చేద్దామని
మన తలలు మనం తరుక్కున్నా
ఇరుకు మనసుల గోడలు దాటి
చురుకు నెత్తురు పారుతూనే వుంటుంది.
మనము మనుష్యులం! మనుస్మృతీ,
సూఫీసూక్తాలూ మనకోసమే
కోతులజాతులకోసము కాదు
నా తల మొదలూ నీ కాలి
చివరా కొలతలే తారుమారౌతాయి
, తలుచుకు కంచె పీకినప్పుడు
No comments:
Post a Comment