తీరని కరవున తిండి పెట్టెనతడు
కరవు తీరిన తీరికన తిరిగి
గిరిదాటిపో చలనమతులైరిప్రజ
ఒప్పడె తాపసి గౌతముడెప్పటికి
పసికూనలపగిది కాచెను ప్రజను
మేదినివట్టిబోయినతరి కరువని యెరిగి
దున్నని పర్రన విత్తి చిత్త ప్రవృత్తిన
చిత్రముగ వండివార్చె తపసి
పుడమి యడిగే వడి వానలేక
అయ్యో నామేనిన హలమేదినాకడుపు
పండెడియాసేది యని,నంత బ్రహ్మర్షి
మనమున తలచి హల్యని నిలపె
యది తలపె కాని నవజవ్వనిగద
తలపులు తెరచిన ప్రకృతి,
అదియట్టులని ఎరిగిన జనులా
తరిని వీడి ఏకాంతముజేయగోరి
అహో వినడీతడు మఛనను మన
నిమ్మనిన జనుదము మనమే
మాయోపాయమున యని గోవును
గోముఖతీర్థమున సృజించి
సస్యముల చెరచ కల్పించిరట
యాగోవునదల్చనెంచిగరినకెత్తిన గౌతముని
గుణములుదక్కె,' కుయ్యాలించుచు
చచ్చిపడ్డా యాగోవునుపరికించి'.
అది యదనుగనెంచి,' తపము చెల్లె గౌతమ,నీదదు తపములెల్లచెల్లెనిక
పాపవిమోచనమునకై మదినతలచుము
మేదినీ ప్రియమగు నటుల వసంతములొచ్చుదాక',
యని జనిరా అతిధి వర ప్రవరులు.
అంత, గౌతముడు నిర్వికల్పమున
తన మననోద్దీపనొంది మౌని యయ్యె!
మేదిని యవతారికయైయా మునిని సేవించుచుకాల వికల్పముల మరింత చిక్కి
తా చూలుకు రాని గండపాషాణమయ్యె!
యా నేల సరణి, అట్టి ఘోరతపసాగ్నిన
బండలు వ్రయ్యలయై ధూమములుప్పుతెల్ల
మేఘుడాకసమున తిరిగి తిరిగి
కురియనెంచె ! ఎంతటికి చెల్లని
తపమా ముని గౌతమునిది
నేల యహల్యమై నెర్రెలు వారి
భూమాత గర్భక్లేశములైనంత
సహస్రయోని యతాడాకస దారిన
నిలచి పారాడు సమయమున
ఒక్కతరి సంధ్యకుపూర్వమె గిరిదప్పె
గౌతమ మనసు గౌణమున.
యదినెంచి వర్షించె తనువు తడియ
మడులు కట్టిన నేల చూలింతయయ్యె!
ముని వాటికజేరి చిత్తభ్రమకచ్చెరపడి
అహల్యా తడిసె నీమేని మేదినీ పుత్రీ
కుల్యామూలక తడిలేక చడిలేక
రామ పాద స్పర్సితవౌదనుక
ఇద్దండకారణ్య భగీరధీ తీరమున'
యని జనియె గౌతమీ తీరమువదలి!
అహల్య మానవి కాదు తప్పుచేయగ
గౌతముడు మనమున విశ్వా మిత్రుడయ్యు
మేనక చేరని మేదినీ పతియె
సంతానము నిచ్చిన దనుక
షృష్టిన రాయయ్యె ధరణి తనవు
ధరిత్రీ పుత్రులార యెంచకుడు
యహల్యామాతనన్య స్త్రీ యని
యామె పుడమి యవతారమే,
పావని యయ్యె, యా వనమానిని
తరుణసేవనకు పిమ్మట తనదు
పరివార ప్రజలకు కరువుదీర్ప
కపిలగోతీర్థముగ మారెనామె!
నమ్ముడు యామె ధరణీ ప్రసూనమె!
భాష్ప తాపముల క్రాగిన జనుల
కన్నపానీయములనిడిన
గౌతమార్యుని మన: ప్రభవానల
కుల్య యహల్యా యామె మాతలకు మాత!
శ్రీ రామ జయము జయ రామ జయ జయరామ
No comments:
Post a Comment