భయమంటే గుండె చప్పుడు తగ్గుడే.
అంతరంగము రంగులమయ ప్రపంచము.
ఒట్టి మనసు మాత్రమే దానిని ఏలదు.
దృశీభూతలమే కానీ అభూతము.
సంకల్ప వికల్పాలు రెండూ-
వుఛ్వాసనిశ్వాసాలమధ్య శృంఖలితములు.
స్వాప్నికము, సత్యముకన్న భిన్నముకాదు,
అయితే జాగృతలో వుండే మాయమర్మాలకతీతము
. మన మాత్సర్యము మనకే మనోగోచరము.
బుద్ధి విచార బంధితము, మనసుకాదుకానీ
, వికారానంతరము విచలితమౌతుంది.
భవాన్ని తలుచుకు భయఫడడమూ కద్దు.
తహతహలాడే పగటి స్పర్శ రాత్రి వనచరమౌతుంది
మానస విక్రీడిత దౌష్ట్యక్రియ, భూతమృత్యుభీతావహమే
. గుండె ఆగదుకానీ నిద్ర సాగదు
. పాపభీతికి సాటి శిక్షేలేదు.
నిద్రలోముద్రించుకున్న నిర్ణయాలు,
మృత్యు పరిష్వంగనలో పలకరిస్తాయి
. భయమంటే గుండె చప్పుడు తగ్గుడే.
విపరీతమైనప్పుడు కాలంతీరిపోతుంది.
No comments:
Post a Comment